یاداشتکها یاداشتک شماره یکم نامه به اخوی اسماعیل وفا یغمایی

یاداشتکها
یاداشتک شماره یکم

نامه به اخوی

اسماعیل وفا یغمایی 

نمیخواستم یاداشتک نخست در باره اخوی باشد ولی چون موضوعاتی اینچنینی خصوصی نیست لاجرم نخست نامه خدمت اخوی ارسال و بعد در وبلاگ قرار داده شد.

برادر نازنینم

 سلام و امیدوارم حال و احوال شما و خانواده خوب و خوش باشد. منهم می گذرانم و علیرغم مصائب و رنجهای روزگار شاکر و سپاسگزارم و جز رضایت خلق و و وجودی بی نام که به وجود نام و معنا می دهد چیزی را سزاوار نمیدانم و درخواست ندارم.امید که قبول افتد.نازنین و تنها برادرم من هم دلم برای شما و همه بسیار تنگ است وآرزویم این است که همه شما را ببینم و امیدوارم این ماجرای سیاهکاری و خسوف و کسوف سیاسی در مملکت ما تمام شود تا روزگار دیگر شود.در رابطه با مساله ای که نوشته اید من عجالتا در سفرهستم و بر که بگردم تلاش خودم را می کنم اما با توضیح یک نکته را با تمام احترامی که برای شما بعنوان تنها برادر و برادر بزرگ خود قائل هستم باید به شما بگویم و از شما گلایه بکنم.راستش این کلمه گلایه را خیلی تلاش کردم تا بنویسم زیرا این کلمه واقعا گویا نیست ولی بخاطر حفظ احترام و اخلاقیات و روحیات خاص خود و پس از بیست وهفت سال جدائی به کار می برم... در هر حال مساله این است که حدود یکسال یا یکسال و نیم قبل از طریق رفقا ،و همرزمان سابق من که تا سال 1372 در تشکیلاتشان یعنی در سازمان مجاهدین، و تا سال 1383 در شورای ملی مقاومت ایران در کنار آنها بودم نامه ای، و بریده ای از یک سایت برای من فرستاده شد که نشان می داد متاسفانه شما در انجمنی به نام انجمن نجات رفت وآمد دارید و گویا در اصفهان در جلسات آنان شرکت داشته اید. راستش علیرغم بی وزنی و بی اهمیتی انجمن نجات که با آن آشنائی کامل دارم بسیار حیرت کردم و به من برخورد.زیرا علت قاطی شدن شما را که به دلیل مشکلات متعدد جسمی از جمله بیماری قلبی و رماتیسمی که سالها شما را در بیمارستان گودرز یزد اسیر کرده بود و اساسا در سیاست دخالت نمی کردید با انجمن نجات نتوانستم بدانم! و نتوانستم بدانم شما چگونه در سن شصت سالگی و با آن همه مشکلات جسمی ،منشهای معمول زندگی خاص خود را علاقه به کشاورزی و سنت فرهنگی و حانوادگی نشات گرفته از اندیشه جد اکبرمان ابوالحسن یغما جندقی را که شما نیز چون من از دو سو به او پیوند خونی و فرهنگی دارید فراموش کرده اید که فرموده است:

سر افعی و سر شیخ بکوبید به سنگ

که در آن زهر و در این وسوسه اوهام است

و فرموده است

زشیخ شهر جان بردم به تزویر مسلمانی

مدارا گر به این کافر نمی کردم چه می کردم

و چگونه فراموش کرده اید صدای خوش آقاجان را در ماهور و اصفهان که در هوای خوش و در پس دریچه های سه دری فراز صخره گشوده به نخلستان می خواند.

مرا گویند در خم خرقه صوفی فرو کردی

به زهد آلوده بود آن گر نمی کردم چه می کردم.

برادر عزیزم

این راست است که من نه دیگر عضو سازمان مجاهدین و نه عضو شورای ملی مقاومت ایرانم! ولی گاهی با خودم فکر می کنم در جهان آلوده و نازل کنونی ما که در یکسویش بوش بر عرصه می تازد و در طرف دیگرش خامنه ای، در جهانی که الگوهای مورد قبول توده های گسترده اش هم در غرب و نیز در شرق!گاه آدم را به استفراغ وا می دارد، هنوز انسانیت و شرافت بی معنا نیست و بدین طریق، و بزعم تلقی احتمالی برنامه ریزان انجمن نجات، وتحلیلهای کسانی که روزگاری چریک آزادی بوده اند و الان در خدمت دستگاه سرکوب و اختناقند، شرافت انسانی من و امثال من تنها شرافتی تشکیلاتی و در گرو عضویت در این گروه یا آن گروه سیاسی نبود که با جدا شدن از آنها، مثل برخی از اعضای انجمن نجات با انسانیت خود وداع کنم.شماری از اعضای انجمن نجات که روزگاری گویا علیه اختناق می جنگیده اند به نظر می رسد با خروج از تشکیلات شرافت و انسانیت خود را در همانجا بر جای نهاده و تهی و عریان خود را از روح خدمت به جنایت و اختناق پر نموده اند ! من فکر می کنم بزعم این و آن، شرافت مقوله ای فراتر از تشکیلات و سیاست است و سقفی فلسفی و انسانی دارد که با افت و خیزهای سیاسی بطور بنیادی تغییری نمی کند ، ومن مثل خیلیهای دیگراین شرافت انسانی را از دوران کودکی تا سالهای دبستان و دبیرستان و دانشگاه و در زیستن با مردم و فرهنگ مردم و نیز فرهنگی گسترده تر در آنسوی مرزها به دست آوردم و به دلیل آمیخته بودن با همین فرهنگ و به مدد همین اهرم بود که به گروهی سیاسی پیوستم. این فرهنگ همیشه و هنوز با من است و فکر می کنم تا دم مرگ تنها چیز بدرد بخوری باشد که من دارم.من میتوانم عضو یک تشکیلات باشم یا نباشم ولی من به طور واقعی همیشه یک ایرانی دلسوخته ام که بعد از سی سال تلاش برای آزادی و تحمل غربت باید بازهم شاهد باشم که در زاد بومم ظرف سه ماه بیش از دویست نفر را با محاکمه سرپائی بر دار کشیده اند و در خیابان سرکوب زنان و دانشجویان و کارگران ادامه دارد و آمار فواحش سر به جهنم می زند و هفتاد در صد مردم زیر خط فقرند و دو میلیون و اندی معتاد و سه چهار میلیون بیکار و هزار مصیبت دیگر وجود دارد و اختناق دریده و وحشی چهار نعل می تازد و آنوقت بجای نجات اینها!! باید در انجمن نجات و امثالهم به دنبال نجات تبعیدی و مبارز و باز گرداندنشان به ایران بود...دریغا و آیا در مملکت ما و بقول فروغ فرخزاد: شیخ ابودلقک کمانچه کش تنبک تبار تنبوری و جباران خونخواری چون خمینی و خامنه ای و احمدی نزاد و امثالهم آیاهیچکس دیگری نیست که نجاتش بدهند که انجمن نجات وامثالهم کمر همت به نجات تبعیدیان و پناهندگانی بسته که برادران و خواهران و زنان و یا شوهرانشان به دست همکاران همین نوع انجمنها بر دار کشیده شده و تیر باران شده اند.برادر عزیزممن و امثال من تمام تبعیدیان و به غربت نشستگان ذره ای علاقه نداریم نان و آب غربت را بخوریم، ما از سر جبر و بخاطر مبارزه از مرزهای میهن خود عبور کردیم و باور کنید شانه های خسته ما سی سال است که وزن میهن عزیز ما را با ما به هر کجا می کشد! ما از غربت بیزاریم و آرزویمان خدمت به میهن و بازگشت به ایران است ولی کدام ایران؟ ایران زیر عبای مشتی مستبد پلید یا ایرانی که اگرچه نه تمام آزادی را دارد، ولی اقلا از این فجایع به دور است و بازگشت به آن داغ ننگ و ذلت همکاسگی با دشمنان مردم را بر پیشانی آدم نمی زند.چشم! به آقایان و خانمهای انجمن نجات بگوئید، اعدام نکنند! زنان را آزار ندهند! درب زندانهای سیاسی را باز کنند!محکمه های قتل و اعدام چند ساعته را تعطیل کنند و تن به انتخابات آزاد و زیر نظارت سازمانهای بین المللی را بدهند!در اینصورت احتیاجی به تلاشهای انجمن نجات نیست! چشم بنده بر خواهم گشت و در همان محله شما به شغل سپور شهرداری بودن بسنده و افتخار خواهم کرد و شاد خواهم بود که پس از سی و چند سال زندان و تبعید در میهنی آزاد صبحگاه لذت جارو کردن کوچه های مردمی آزاد را بر عهده دارم!اخوی گرامی تو مرا می شناسی و میدانی دارم راست می گویم و پس از کار نوشتن و سرودن و دمسازی با طبیعت این شغلها از همان دوران کودکی هم عتاب و خطاب ابوی مرحوم ما را علیه من و انتخاب من بر می انگیخت.برادر عزیزباید فراتر از هوشیاری دهشاهی صنار مقداری هوشیاری واقعی سیاسی و بالاتر از آن هوشیاری فلسفی داشت.انسان عمر نوح که نمی کند.انسان خالق نیست و مخلوق است و دانش تو بیش از من است و می دانی چنانکه ابوی بارها در گوش ما خوانده بود مخلوق مرکب است و آنچه که مرکب است ترکیبش پایدار نیست روزگاری به سوی گسستگی میرود و می پاشد و چنانکه قدیمی ها می گفتند.
چار طبع مخالف سرکش

چند روزی شوند با هم خوش

چون یکی بر دگر شود قالب

جان شیرین براید از قالب

در صحن امامزاده عبدالله گرمه چندین و چند نسل از گذشتگان به سفر رفته ما این حکایت را می گویند ،بابا فرمان،بابا رستگار، ننه خاور، بابا همایون بزرگ، عمو استوارننه عذرا و.....و تو بیش از من امکان سفر به گرمه و دیدار این حقیقت را داری.انگار دیروز بود. صداهای آنها هنوز در گوشهای من موج می زند و دلم را برای آنها که دیده بودمشان تنگ می کند و سودای سفر اخر آرامشم می دهد که باز خواهمشان دید و راستی که زندگی چه معجون غریبی است که در هیچ تفسیری جز خودش نمی گنحد...ابوی ما نود و پنجسال زیست ولی سرانجام به سفر رفت و عمر آدم از چهل و پنجاه که بگذرد اندک اندک رویش دوبال را بر شانه های خود اخساس می کند.من بدون آنکه بهراسم و بدون اینکه ذره ای از زیستن دست بردارم مدتهاست رویش این بالها را بر شانه های خود احساس می کنم و می دانم این بالها همان بالهائی هستند که باید مرا به سفری ÷راز الود ببرند و چون رشدشان کامل شد خواهند برد. دیگر این که این حاکمان کنونی ایران ساقط خواهند شد. ضعف یا قوت فلان گروه سیاسی دلیل ماندن یا نماندن انها نیست. دلیل انقراض آنها رشد انقراض در درون سیستمی است که سی سالست دارد بر خون و اشک مردم می تازد . این سیستم منقرض خواهد شد و باید هوشیار آبروی آینده بود.این نامه را در پاسخ به میل شما شتابزده نوشتم تا بدانم نتیجه چه خواهد شد وبعد از آگاهی از نتیجه و بازگشت من از سفر با هم تماس خواهیم داشت اما قبل از هر چیز آرزوی من این است که سرنگونی استبداد و ارتجاع به دست ملت شریف ایران امکان دیدار شرفتمندانه برای تمام تبعیدیان و پناهندگان را فراهم کند و من نیز بتوانم تنها اخوی خود را پس از برادری که در نظرگاه پدر و مادر مرحوممان و در برابر حرم امام رضا در هفت تیر سال 1361 به دست مستبدان پلید بر دار کشیده شد در اغوش کشم.سلام مرا به کوچک و بزرگ بخصوص اگر به گرمه سفر کردید به اهالی گرمه و مردمان پاکیزه دشت کویر برسانید و از سوی من دست و کتف و صورتشان را ببوسید و به آنها بگوئید ارزویم آنست بتوانم باز هم شبی یا غروبی در کنار اجاقهای فقیرانه شان که با بلگه خرما روشن شده است و کتری چای سیاه شده از دود را می جوشاند با آنها بنشینم و به آدمهائی از جنس و به سادگی و معصومیت خود زندگی ساعتهائی دمساز باشم و آرزویم اینست بازهم در نیمه شبی در میانه ماه و قتی ماه عظیم در میان راه خور و گرمه از خط الراس افق بر می آید حیرت زده زانو بر زمین زنم و فارغ از مزخرفات شریعت آخوندها معنویت را حس کنم
با ارزوهای خوب

برادرت اسماعیل وفا

دهم سپتامبر دوهزار و هفت میلادی

یاداشتکها.اسماعیل وفا یغمایی یاداشتک شماره صفر و اذن دخول

اسماعیل وفا یغمایی
یاداشتک شماره صفر و اذن دخول

عرض کنم پس از مدتها قلمفرسائی و بعد ازهمکاری های سالیان با دوستان و رفقای اهل قلم و سیاست کیاست، وبعد تر از آنکه سیاهی سر و ریش فقیر خرج جوهر و کاغذ نوشته ها گردید، و سن از پنجاه گذشت و علیرغم حرف شیخنا وسیدنا سعدی فرصت خواب که به دست نیامدهیچ!حتی به دلیل عداوت دشمنان و محبت های دوستان چرتی هم نتوانستیم بزنیم !و به قول حبیب یغمائی:

 شب خیالات و همه روز تکاپوی حیات/

خسته شد جان و تنم زین همه تکراریها /

فکر کردم بدک نباشد این آخر عمری و پس از سی سال غربت خودمان یک گوشه کوچک دنجی داشته باشیم تا درآنجا گاهی یاداشتکی نوشته وبرخی حرفهای لازم را بزنیم .علم کردن این گوشه دنج چند علت دارد که یکی دوتا از مهم ترینهایش این است از آنجا که ما تخم و ترکه اردشیر و دارا! پس از سی سال تبعید و غربت هنوز مثل آدمهای اصولی اختلافاتمان را داریم واز توی سر و کله هم زدن خوشمان می آید ، همیشه دعوا داریم و البته این دعواها به سایت ها هم می کشد که باز هم البته! نه دعوا کردن عیبی دارد و نه کشیدن دعوا به سایتها! ولی وقتی خود آدم سایت مستقلی ندارد و دو نفر دیگر در مطلبی که بالا یا زیر شعر و مقاله تو درج شده دارند اجداد و آباء یکدیگر را جلوی چشم هم می آورند مقداری از این مشت و لگدهای سیاسی از کادر مقاله مربوطه خارج شده و به سر و کله تو هم می خورد، چرا که تو در آن سایت می نویسی ولاجرم یا خودت آستینها رابالا می زنی ووارد دعوا می شوی و یا اینکه تماشاچیان منتظرند موضع خودت را اعلام کنی! که با کدام طرفی که این خودش دعوای جدیدی را ایجاد می کند !بنابراین گوشه مستقلی لازم است تا بدون اینکه با سایر سایتها و وبلاگها قهر باشیم مواضع مستقل خود را داشته باشیم و دوم این که ممکن است فقیر یا امثال فقیر حرفهائی داشته باشیم یعنی شطح و طامات وکفریات و مطالب ناخوشایندی که یا سایر سایتها علاقه ای به درجشان نداشته باشند و یا اینکه به دلیل مراعات برخی نکات درج این مطالب آزارشان بدهد، بنابراین به طور اورژانس وجود یک سایت و وبلاگ مستقل لزوم خود را نشان میدهد تا ما حرفمان را بزنیم واندیشه مان را زندانی مسائل روی میز نکنیم و دیگران بتوانند یا درجش نکنند یا اگر درجش کردند مسئولیتش به گردن فقیر باشد. دارم فکر می کنم مرحوم فردوسی پس از سی سال شاهنامه اش را نوشت و رفت و سرش را زمین گذاشت و نفسی به راحتی کشید.از طلوع تاریک جمهوری اسلامی سی سال سپری شده است و ما شاهنامه که هیچ حتی یاداشتکهایمان را هم به دلائل شرعی و عرفی ننوشتیم پس تا دیر نشده بنویسیم و ببینیم چه خواهد شد و کی خوشش خواهد آمد و کی بدش ،پس یا علی مدد.

یاداشتکها. یاداشتک پنجاه وهفتم اسماعیل وفا یغمایی کافه نشینی وکافه نشین ها

یاداشتکها.
یاداشتک پنجاه و ششم.جدید
اسماعیل وفا یغمایی
کافه نشینی وکافه نشین ها!
اول اوت 2012 میلادی
---------------------------
کافه نشین، کافه نشینی، کافه نشینها و... کلماتی است که در فرهنگ سیاسی برخی گروهها و سازمانهای سیاسی و هوادارانشان فراوان به کار میرود. کافه نشین معادل دیگر کلمات خارجه نشین و خارجه نشینی است. قاعدتا باید به این اندیشید که غیر کافه نشین در کجا نشسته است و یا داخله نشین در مقابل خارجه نشین در کدام محل اقامت داردو نیز دستاوردها چیست.

این کلمات در مقابل کلمات چریک و رزمنده و افرادی که گویا در کار مبارزه جدیترند به کار گرفته میشود. در محتوی کافه نشین تنبل و ترسو و غیر جدی و مفت خور است و نشسته است و در کافه راحت و آسوده و با بی غیرتی تمام قهوه اش را میخورد و دارد کیف می فرماید. کافه نشین فلان فلان شده خانه زندگی و هست و نیستش را ول کرده و آمده تا هی در کافه ها کافه بخورد و کیف کند!!، ودر مقابل چریک و رزمنده و... دارد جان میدهد و جان میکند و کافه نشین پدر سوخته عین خیالش نیست. اما آیا تمام واقعیت همین است؟.
نکاتی هست که بعنوان یک آدم فضول میخواهم یاد آوری کنم.
نخست اینکه باید دید اگر کافه نشینی وجود دارد سر و کله این کافه نشینی از کی و از چه تاریخی پیدا شده است؟ اساسا چه مساله ای باعث شد که این همه آدم خانه و زندگیشان را ول کنند و با هزار بدبختی روانه خارج کشور شوند و بنشینند و در کافه ها با لبخندی احمقانه و تنبلانه چای و قهوه بخورند تا عمرشان و بعد از خوردن چند گونی کافه و چای تمام شود و به رحمت حق بیپیوندند
دوم اینکه باعث و بانی این کافه نشینی چه فرد یا چه افرادی بودند یعنی با چه کسانی این کافه نشینی که از زوائد خارجه نشینی است به هر دلیل شروع شد؟گاهی به نحو تراژیکی آدم می فهمد که در پاره ای اوقات غیر کافه نشینها خودشان باعث و بانی کافه نشینی دیگران شده اند.
سوم این که اگر کسانی بوده اند که سابقا غیر کافه نشین بوده اند و بعد کافه نشین شده اند دلایلش چیست. ایا نفس کافه نشینی جاذبه ای دارد یا اینکه مشکلاتی وجود داشته که این همه کافه نشین سبیل در سبیل و گیس در گیس ردیف شده اندو آیا تمام این مشکلات بر اساس سنت!!به کافه نشینها بر میگردد.
چهارم این که افراد غیر کافه نشینی که توی سر کافه نشینها میزنند خودشان کجا هستند و آیا در میادین رزم دارند جان میکنند یا این که در کافه دیگری نشسته اند و دارند به ساکنان کافه کناری حمله میکنند؟ یا اینکه تا شرایط سخت شده است به دلایل تاریخی و ایدئولوزیک فلنگ را بسته اند و به حوالی همان کافه ها عزیمت فرموده اند و دارند الکی رجز میخوانند.
پنجم این که اگر انبوه کافه نشینها وجود نداشتند جلسات پر ازدحام بسیاری از گروههای سیاسی در اساس از وجود عنصر فارسی زبان خالی می ماند و این اجبار وجود داشت که سالنها را تمام قد از غیر فارسی زبانان رنگارنگ پر کنیم و بعدش هم حسابی کیف بفرمائیم. اگر قبول داشته باشیم که تمام ایرانیانی که در این جلسات شرکت میکنند چریک نیستند که نیستند باید شاکر باشیم که کافه نشین وجود دارد تا ما را یاری دهد.
اینها و موارد دیگر را میشود نوشت و روی آن تامل کردولی گذشته از اینها بعنوان یک ایرانی می خواهم به روشنی و تلخی و با درد و گذر از تجربه ای دردناک و شخصی بگویم.
در این ماجرائی که از سال شصت روی میز میلونها ایرانی قرار گرفت دهها هزار نفر کشته شدند. هزاران نفر مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفتند. صدها هزار نفر آواره شدند.و باور کنید هزاران نفر دور از آب و خاک و کسان و تمام علایق خود، به تلخی و رنج و درد و به اجبار دور از وطن خود، شاهد گذشت و تمام شدن عمر خود شدند و بر خاکهای بیگانه مردند ومیمیرندو رفتند و دارند میروندهیچکس ندانست ودر هیچ کجای تاریخ ثبت نشد . هنوز هم خیلیها نمی خواهند بدانند گاه قهوه ای که یک کافه نشین در کافه ای میخورد از زهر هلاهل تلختر است وقتی که میبیند دارد آخرین ایام عمرش پس از سی و یکسال دوری از وطن و غربت و آوارگی و مشکلات زندگی سپری میشود و در افق بر باد داده شده آرزوها و آرمانها و اعتقاداتش و به غارت رفتن همه چیزش ورنجهای بر باد داده شده ، در جائی ناشناس جز گوری ناشناس در انتظارش نیست. وبزرگان اپوزیسیونها و آلترناتیوها همچنان دارند آب در هاون می کوبند و باد در غربال میبیزند و هنرشان این است که بجای درک واقعیت و طوفانهای بحرانزائی که مثل موریانه دارد بنیادهای سیاسی ، تشکیلاتی، ایدئولوزیک و استراتژیک را مدتهاست میجود ومیلرزاند ، بازهم دلشان به این خوش باشد که توسریی بر سر یک غریب دور از میهن کافه نشین که هرگز نمی خواسته کافه نشین باشد و علت کافه نشینی اش جای دیگری است بکوبند و دلخوش دارند که مسئولیت تاریخیشان را انجام داده اند،انگار خودشان در صحرای کربلا و کنار دست امام حسین دارند اسب میتازند ونمیخواهند و نمی توانند بفهمند که درد کافه نشینی و رنج کافه نشینان مورد نظر آنها، گاه سنگین تر از دردهای آنانست. امیدوارم همه کمی فکر کنیم و کمی فقط کمی بتوانیم واقعیتها رابفهمیم و بدانیم گاه خوردن یک گلوله راحت از این است که سی سال تمام رنج بکشی وراههای فراوان را زیر پا طی کنی و آرزو داشته باشی بجنگی و نیز آماده باشی ولی اشتباهکاریها این امکان را از تو سلب کرده باشد.این چیزی است که خیلی از بزرگان توان درکش را از دست داده اند و فقط شاید وقتی سقف بر سرشان فرود بیاید از خواب بیدار شوند ولی شاید بتوان در این زمینه در تنهائی با خدا درد دلی کرد و شاید بتوان با شهیدان هنگام خوردن کافه ای در کافه های آن دنیا صحبت کرد و آنها را به داوری طلبید که یکبار مردن راحت تر است یا سی سال و بیشتر هر روز تحمل کردن و هر روز تحمل کردن و هر روز....
اسماعیل وفا یغمائی
متاسفانه درکافه ای در پاریس
اول اوت 2012 میلادی

یادا اشتکها یاداشتک پنجاه و ششم اسماعیل وفا یغمائی کرد را میکشند اما کرد زنده است

در سالگرد ترور دکتر عبدالرحمان قاسملو رهبر نامدار حزب دموکرات کردستان ایران 

 کردها از نخستین ایرانیانی بودند که پس از ظهور جمهوری نکبت و فساد مذهبی ملایان آماج کشتار قرار گرفتند. من کردها را مثل هر ایرانی دیگر میشناختم ولی آشنائی حقیقی من با کردها هنگامی شروع شد که تانکهای خمینی روانه کردستان شدند و کشتار کردها شروع شد. در ان هنگام من چند شعر سرودم و این شعرها با نام خود من در نشریه مجاهد درج شد. نام یکی از این شعرها« تانکها » بود و در آن از کشتار مردم کردستان انتقاد کرده بودم. دو سه روز بعد تلفنی ناشناس خبر از این داد که بزودی خانه من در خیابان ستار خان منفجر خواهد شد و دلیلش سرودن شعر تانکها بود. مزه تند دفاع از کرد را در همان آغاز پاگرفتن حکومت شیعی اسلامی جمهوری اسلامی در زیر زبان حس کردم.
مرداد سال 1360 کردها ی شجاع و تحت ستم را از نزدیک شناختم. برای کار در رادیو مجاهد که در کوههای کردستان کار میکرد و تحت پوشش فرستنده حزب دموکرات بود، با پیک جوانی از اعضای حزب دموکرات ،جوانی ریز نقش و چالاک و شجاع ، کاک خسرواز تهران روانه مهاباد و از مهاباد گاهی با ماشینهای گذری و گاه پیاده روانه کردستان و مقر مرکزی حزب دموکرات کردستان در میان کوههای کردستان شدم..امکانات رادیو مجاهد و دیگر نیازهای مجاهدین از غذا و پوشاک و سلاح در ابتدا توسط حزب دموکرات و با حمایت دکتر قاسملو و دکتر سعید شرفکندی در اختیار  مجاهدین بود. برنامه های رادیو مجاهد در استودیوی کوچک رادیو حزب ضبط میشد و از فرستنده حزب پخش میگردید.یکسال در مرکز اصلی حزب دموکرات و در چند ده متری محل اقامت دکتر قاسملو زندگی کردن مرا با او و بسیاری از اعضا و کادرهای حزب آشنا کرد. براستی این یکسال از زیباترین و در عین حال سخت ترین دوران زندگی من بود و چنان خاطره ای از کردها در ذهن من بجای نهاد که هر گز فراموش نمیکنم.   کردها نیز مثل بلوچها که از آغاز عمر تا دوازده سالگی در میان انها زیستم تبدیل به اعضای خانواده عاطفی من شدند و هستند.بخشی از شعر بهترین اثر شعری زندگی من  یعنی مجموعه «بر اقیانوس سرد باد» مربوط به این دوران است.حالا بسیاری از ساکنان آن دره و کوهها که اقامتگاه ما بود چه دموکرات و چه مجاهد، یا جانباخته اند و یا عمرشان بپایان رسیده است. برخی سرنوشتهای دیگری پیدا کرده اند ولی خاطره شان از جمله خاطره دکتر قاسملو فراموشی نمی پذیرد.فارغ از این که اوبر سر خوان فریب رفسنجانی با یارانش ،همانند زاپاتا که در میعاد با حکومتگران آماج کشتاری ناجوانمردانه شد نام این مرد فرهیخته و شجاع و ایراندوست که براستی رهبری بزرگ از راهبران مردم کردستان بود و هست در ضمیر کردها و تمام ایرانیان پایدار خواهد ماند. به امید دمیدن صبح ازادی و آغاز دموکراسی
اسماعیل وفا یغمائی 22 تیرماه